Menu

NHM Vertelt : Ernst Verduin

Nationaal Holocaust Museum, 11 september 2016

In Birkenau zei ik tegen de SS-er die de selectie deed, dat ik 18 was en dat ik goed Duits sprak. Ik zei: ik wil niet naar de gaskamer, ik wil nog niet dood. Maar hij zei: " hou je bek, er is hier geen sprake van een gaskamer, opschieten, anders sla ik je hier dood ".

Ernst Verduin, geboren in 1927, groeit op in Bussum. In 1942 moet het gezin Verduin op last van de Duitse bezetter naar Amsterdam verhuizen. Vader Verduin en dochter Wanda kunnen werk vinden in het Nederlands Israëlietisch Ziekenhuis (N.I.Z.). Beiden krijgen daardoor een (voorlopige) vrijstelling van deportatie.

Het gezin heeft wel onderduikadressen geregeld, maar vertrouwt te lang op de vrijstelling (Sperre) van vader en dochter. Op 14 januari 1943 worden het hele gezin opgepakt en naar de Hollandsche Schouwburg overgebracht. Daar neemt zijn vader hun apart: 'Wanda, Ernst, vanaf nu zijn jullie helemaal op jezelf aangewezen. Maar dan ook echt helemaal. Wij kunnen als ouders niets meer voor jullie doen.' Dan volgt transport naar kamp Vught. Ernst is dan vijftien jaar. In Vught hoort hij wat er in Auschwitz gebeurt. Een SS-er die in Auschwitz heeft gewerkt en naar Vught is overgeplaatst, vertelt over de selecties en de gaskamers. Deze informatie blijkt later cruciaal voor Ernst.

ernst verduin

Op 14 september 1943 worden Wanda en Ernst via Westerbork naar Auschwitz-Birkenau gedeporteerd. Na twee dagen komt de trein aan. Heel bewust neemt Ernst afscheid van zijn zus, '…hand, kus, weg', want hij verwacht het niet te zullen overleven.

Ernst wordt geselecteerd voor de gaskamer. Aan een SS'er probeert hij duidelijk te maken dat hij kan werken, maar dat haalt niets uit. 'Ik ben de gaskamergroep in gelopen en meer naar achteren overgelopen naar de groep ernaast, die was geselecteerd om te werken.' Ernst wordt naar het subkamp Monowitz (Auschwitz III-Monowitz) overgebracht. Met werken, veel geluk en hulp van anderen ontsnapt hij verscheidene malen aan de dood.

Half januari 1945 begint een lange zware tocht, te voet en daarna in een open trein, die eindigt in concentratiekamp Buchenwald. Op 11 april wordt Ernst in dit kamp bevrijd. Zijn vader en zus hebben de oorlog niet overleefd.

This site is also available in English.